A todo-los canteiros que fixeron posible a beleza do lugar


Longa noite de pedra.
O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.


En ti estás todo, mar, y sin embargo, ¡qué sin ti estás, qué solo, qué lejos, siempre, de ti mismo!Abierto en mil heridas, cada instante, cual mi frente, tus olas van, como mis pensamientos, y vienen, van y vienen, besándose, apartándose, en un eterno conocerse, mar, y desconocerse.Eres tú, y no lo sabes, tu corazón te late y no lo siente...¡Qué plenitud de soledad, mar sólo!

monte naraio

domingo, 21 de junio de 2009

No hay comentarios:

Publicar un comentario